Αυτή είναι μια Triumph TR6 του 1976.
Εξακύλινδρη, 150 ίππων,
άλλο ένα βρετανικό σπορ αμάξι με μουράτη εμφάνιση.
Χρώμα "μπλε Ταϊτής".
Τη δεκαετία του '70 κολλούσαν το "Ταϊτή" στα πάντα.
Οι Άγγλοι θα νόμιζαν τότε
ότι αν κατάφερναν να πάνε εκεί, αυτό το μπλε θα έβλεπαν.
- Εμπρός; - Έλα!
Γεια, τι κάνεις;
- Ζω ακόμα. - Πάμε για τσαγάκι;
Δε σ' αρέσει, το ξέρω. Εσύ πιες καφέ.
- Σε παρακαλώ, έχω κάτι να κάνω. - Εντάξει.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Σήμερα μαζί μου: Κόλιν Κουίν, Μάριο Τζόινερ.
Πολύ καλοί φίλοι, σπουδαίοι κωμικοί
και μετρ του χαζολογήματος.
Πώς πάει;
Να το.
Τρελαίνομαι! Τσίλικο!
- Πάμε για καφέ; - Ναι.
Ωραία, πάμε.
Αυτό το μπουφάν δε φοράς στη διαφήμιση της Acura;
Ναι.
Τέλειο. Η μεγάλη διαφορά είναι το ταμπλό.
Μ' αρέσει πολύ όταν τα κουμπιά θέρμανσης
κι εξαερισμού δε βγάζουν κανένα νόημα.
"Θέρμη, έλξη, μέγιστο".
"Αέρας, έλξη, απόψυξη".
"1-2, Αυτοκίνητο".
Πιο μπερδεμένο δε γίνεται, και να θες!
Τέλειο, λέμε.
Θα πάμε σ' ένα μαγαζί στο Μπρούκλιν, εξαιρετικό.
Ακόμη κι όταν ήμουν παιδί, όταν έμενα μερικά τετράγωνα από κει,
στο Ρεντ Χουκ πήγαινες μόνο για να πεθάνεις.
Δε θα πιστέψεις πώς έκαναν το Μπρούκλιν οι μικροί.
- Μικροί εννοούμε… - Σαραντάρηδες.
Από επενδυτικές τράπεζες ή κτηματομεσίτες που αποφάσισαν:
"Δίνουμε τη γειτονιά στα πιτσιρίκια τη δεκαετία του '90.
Μετά, τα θυσιάζουμε, κι όλα δικά μας".
Είδες σήμερα στην εφημερίδα
τι γράφει για τον ντιλιβερά στο Άπερ Ιστ Σάιντ;
- Όχι. - Παίρνεις εφημερίδα;
Συγγνώμη, δεν ξυπνάω από τα χαράματα.
Δεν είμαι πεζοναύτης.
- Εγώ παλιά ήμουνα ντιλιβεράς σε κινέζικο. - Άντε!
Αλλά έπρεπε να προσέχεις, γιατί έκανες ποδήλατο,
και σε κυνηγούσαν οι μικροί.
"Eίμαστε 13 χρονών, έχει λεφτά, ορμάτε!"
Αυτό είναι ό,τι πιο καλό έχεις ακούσει;
Στον λόγο μου, αν έχουν κόκα λάιτ εδώ…
- Αν έχουν Πέπσι, έφυγα. - Σε κατάλαβα.
Οι Εργατικές Κατοικίες.
Θα σκεφτόσουν να γυρίσεις στο Μπρούκλιν;
Ναι, άνετα.
Εγώ πάντα έλεγα να μείνω κεντρικά.
Και κάθε φορά σκεφτόμουν,
"Τι θα 'λεγαν οι γέροι μου, που σκίστηκαν για να φύγουν από κει;"
Δεν μπορούσα.
- Όλo εδώ πέρα ήταν προκυμαία. - Και τώρα χτίζουν διάφορα, βλέπεις;
Παλιά ήταν χώρος για δουλειά.
Τώρα το φτιάχνουν για να κάνεις τζόγκινγκ ή βόλτα με το μωρό.
Αλλά παλιά είχε χιλιάδες δουλειές εδώ.
Έτσι είναι.
Τώρα "αναβαθμίζεται". Δε θέλουν πια δουλειές.
Φτάσαμε, μεγάλε: "Οχυρό Απείθεια".
Να το πάρκινγκ του Τζακ Λέμον.
Θυμάσαι που 'βρισκε πάντα αμέσως θέση;
Ποτέ δεν έκανε κύκλους, έτσι;
Καλωσήλθες στο νέο Μπρούκλιν.
Το ξέρω από τώρα, κόκα λάιτ δεν έχουν.
Τίποτα από βιομηχανικά αναψυκτικά.
"Έχουμε ένα υπέροχο φυσικό αεριούχο, αν θέλετε".
Έναν καφέ "αμερικάνο", παρακαλώ.
Έχετε καθόλου αναψυκτικά;
Έχουμε ένα παγωμένο τσάι τζίντζερ.
Πώς είναι η λάιτ;
Ό,τι καλύτερο στη Γη.
- Λέγε, λοιπόν. - Όχι, εσύ.
Βάλε τα δυνατά σου.
Μόνο οι Νεοϋορκέζοι μιλάνε έτσι.
Κάνω ένα αστείο:
"Λένε ότι η ζωή είναι μικρή. Πολύ μεγάλη είναι".
Θέλει σκέψη αυτό. Λες να τελειώνει έτσι η ζωή;
Να λες απλώς…
"Φτάνει πια. Βαρέθηκα".
Ξέρω ότι όταν έρθει η ώρα μου, έτσι θα νιώθω.
- Ναι. - Νιώθω ήδη έτσι.
Αυτό σου δίνουν τα παιδιά.
- Σε κρατούν εδώ; - Έχεις κάτι να παρακολουθείς.
Πες μου, πέρα από αυτό, τι δεν είναι ολοκληρωτικά,
αποβλακωτικά επαναλαμβανόμενο.
Λένε το Πύργος Ντάουντον.
Δεν το 'χω δει, αλλά…
Ο Πολ Νιούμαν.
Δεν είχε έναν χώρο για τα παιδιά με καρκίνο;
Βέβαια.
Κάνουν ένα σόου εκεί.
Προσκαλούν διάφορους από το Χόλιγουντ.
Οπότε, μου λέει…
Το ξεκαθαρίζω, δεν ήταν δική μου ιδέα.
Δική του ήταν.
Λέει "Θα 'ρθω να σταθώ δίπλα σου,
και θα γυρίσεις και θα πεις, 'Βρε, καλώς τον Νιούμαν!'"
Και ξεκαρδίστηκαν όλοι.
Ενώ εγώ ούτε καν φανταζόμουν ότι θα ήταν αστείο.
Οπότε παίξαμε μαζί εκεί.
- Τέλειο. - Ωραία ήταν. Ναι, τέλειο.
Θεός σχωρέστον.
Ευχαριστώ πολύ.
Θες να περάσεις στο στάδιο "τσαγάκι";
- Ή… - Ναι, θα έπινα ένα ωραίο τσάι.
- Ευχαριστώ. - Για κοίτα!
Μάλλον θα ξανάρθουμε κάποτε.
"Τσουλάει το πράμα".
Αλλά τώρα θα 'ρθει ο Μάριο.
Χαίρετε.
- Τι γίνεσαι; - Πώς τα πήγες χτες;
- Φανταστικά. - Τέλεια απάντηση, ε;
Λέω "Πώς τα πήγες χτες;" "Φανταστικά".
- Εγώ όλο χαλαρός είμαι. - Ναι.
Σ' τη σπάει αυτό. Δεν πιστεύω ότι ο θυμός σε κάνει αστείο.
- Σε αυτό θα διαφωνήσουμε. - Η μουρτζουφλιά, ναι.
Ποια η διαφορά; Άλλη όψη είναι.
Όπως το νερό της λεκάνης και το άρωμα.
Δύο αβγά, όπως να 'ναι.
- Να τος! - Διαλέξτε εσείς.
Δυσκολεύομαι να πω "σφιχτά". Συγγνώμη.
- Σου φαίνεται σεξουαλικό; - Κάπως, ναι.
- Ζορίζομαι. - Λέγε "όχι μελάτα".
Δε μ' αρέσει να λέω στη σερβιτόρα: "Τα θέλω σφιχτά".
Δε θέλω να το λέω σε εστιατόριο.
"Τα θέλω με Βιάγκρα".
Έτσι το λέει αυτή στον μάγειρο.
Αυτό δεν το σκέφτεται κανείς πια, ε;
Τη σερβιτόρα να φωνάζει στον μάγειρο.
- Το κάνουν στα "Waffle House". - Σοβαρά;
Το χειρότερο ήταν όταν απαγόρεψαν το κάπνισμα εκεί.
Τι εννοείς;
Έκοψαν το κάπνισμα εκεί, όταν απαγορεύτηκε.
Ήταν τα τελευταία μαγαζιά που το εφάρμοσαν.
Είχε πολλή πλάκα εκεί.
Μα τη χρειάζεσαι στις βάφλες τη μυρωδιά του τσιγάρου.
- Αυτό υποστήριζαν! - Το λέει η συνταγή, έτσι;
"Θα μας κάνετε να φαλιρίσουμε!"
Ναι, θες λίγη νικοτίνη…
- Μια ιδέα. - Ναι.
Μια νικοτι-δέα.
Πάω σε τρία εστιατόρια τη μέρα, τέσσερα αν θέλω και γλυκό.
Τις Παρασκευές πάω και για γλυκό.
- Σαν τελετή "το γλυκό της Παρασκευής"; - Σαν ιεροτελεστία.
Και δεν τρως γλυκό άλλες μέρες;
Τρώω, μα όχι τελετουργικά.
- Τσάι πίνεις εσύ; - Ναι.
- Πώς είναι, Κόλιν; - Πολύ καλό.
Καλύτερο από συνήθως;
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά ναι.
Θέλει να 'ναι απορριπτικός κι επικριτικός για τους χίπστερ του Μπρούκλιν
που κατέλαβαν την αγαπημένη του γειτονιά.
Αλλά, μάντεψε!
Έφεραν κάποιες στιβαρές, δικές τους αξίες εδώ!
Ποιοι χίπστερ λες;
- Όλοι όσους βλέπεις εδώ. - Ναι.
Αν ήταν αληθινοί χίπστερ, πώς είναι τόσο πολλοί;
Είναι όπως οι VIP στα κλαμπ.
Απλός κόσμος: 100 άτομα. VIP: 1.000.
Ναι.
- Του έλεγα ότι με ψήνεις. - Μα δε σ' έχω δει καν.
Μ' ενδιαφέρει, αλλά ποιο νούμερο;
Να, είδες; Δεν είναι νούμερο ακόμα.
Είναι μια ιδέα για νούμερο.
Μπαίνει ένας στο λεωφορείο.
Κάτι παιδιά λένε "Έχει κανείς ψιλά;"
Και μια γυναίκα κοιτάζει στην τσάντα της.
Δίπλα της είναι ένας σφιγμένος τύπος.
Της λέει "Βλακεία σου αυτό που έκανες.
Ανοίγεις την τσάντα με τόσα παιδιά εδώ!
Άμα δουν ότι έχεις λεφτά, σ' τη στήνουν απέξω,
σε βαράνε και τα παίρνουν".
Το έλεγε από καλοσύνη, σχεδόν σαν παπάς.
- Κι αυτή συμφώνησε. - Ναι!
Κι αυτός αρχίζει να τη μαλώνει.
"Ναι, μεγάλη βλακεία ήταν αυτό.
Εγώ ποτέ δε θα το 'κανα. Ανίδεη είσαι!"
Κι ο κόσμος στο λεωφορείο δυσφορεί…
Αλλά δε μιλάνε. Κι αυτή ζορίζεται τώρα. Του λέει "Εντάξει, κύριε.
Σας άκουσα".
Και λέει αυτός "Με άκουσες;"
Μη μου πεις!
"Τι λες, ρε μ…; Εγώ το καλό σου ήθελα!"
Και γίνεται καβγάς κανονικός.
Όχι!
Της λέει "Σκάσε, μη σου γ…!"
Την απειλεί: "Θα σε σκίσω, σκάσε!"
Τελικά ένας νεαρός μαύρος σηκώνεται λίγο και του λέει
"Έλα, άσ' την ήσυχη τη γυναίκα".
"Αυτήν; Τα μούτρα θα της σπάσω! Κι εσένα θα σε πυροβολήσω!"
Και όλο το λεωφορείο σωπαίνει.
Λέω μέσα μου "Έχει όπλο".
Αν το πει αυτό κάποιος, τον πιστεύεις.
Σηκώνεται, ανοίγει το μπουφάν του. "Θα σου ρίξω!"
Ο άλλος παγώνει. Σε στιλ "Ε, καλά, ρίξε μου τότε".
Λέει: "Θα σου ρίξω, λέω!"
Το λεωφορείο κάνει στάση,
κι ο νεαρός τού ορμάει κι αρχίζει να τον βαράει.
Τον βάζει κάτω, σταματούν.
Και οι έξοδοι κινδύνου λειτουργούν.
Τις ανοίγουν όλοι και πηδούν έξω.
Εγώ είμαι στη μεσαία πόρτα.
Κι όπως βγαίνω τελευταίος, κοιτάζω πίσω.
Ο μικρός τον έχει σαπίσει, λέμε.
Ο τύπος έχει πέσει τάβλα.
Τον ψάχνει να βρει το όπλο.
Λέει "Δεν έχει καν όπλο".
Στο μεταξύ όλοι απέξω φωνάζουν
"Ναι! Βάρα τον!"
Αλλά αυτός την κοπανάει.
Λέει ο οδηγός "Φύγε, το εξηγούμε εμείς".
Ο τύπος συνέρχεται.
Ξυπνάει… Έχει ένα μεγάλο καρούμπαλο, είναι μες στα αίματα.
Λέει "Τι έγινε; Πού πήγε; Μου ρίχτηκε!"
Και λένε όλοι "Αυτός;"
Να η ιστορία.
Η τροπή "από θύτης, θύμα" έχει πολλή πλάκα.
Από καλός, σοφός θείος, γίνεται καθίκι κι ύστερα θύμα.
- Έτσι! - Τα κάνει όλα και συμφέρει!
Αυτό είναι το ωραίο εδώ.
Γίνονται πολλά στα λεωφορεία στις γειτονιές των μαύρων.
Πού να σου λέω!
- Πολλά! - Είναι τρελό.
Ήταν χαρά μου.
Δε μ' αρέσει να μιλάω έτσι, αλλά θα το πω.
Δεν ξέρουν πώς ήταν εδώ το '70.
Είχαν λόγο που έφευγαν.
Από την άλλη, χάνεται πια η ατμόσφαιρα.
Είν' εύκολο να ωραιοποιείς την εποχή που βλέπεις στο Ταξιτζής.
Αλλά ξέρουμε πως ήταν άγρια, τρομακτική. Ούτε στην Τάιμς Σκουερ δεν περπατούσες.
Άρα τι είναι καλύτερο; Αυτή η ισοπεδωτική ατμόσφαιρα ταινίας Ντίσνεϊ;
Ή να παίζεται κυριολεκτικά η ζωή σου κορόνα-γράμματα;
Είναι από τα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα για κάθε άνθρωπο.
Τι προτιμάς, την ισοπέδωση ή να σε απειλούν με μαχαίρι;
Ή να χύνεται αίμα;
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου